Türkiye'nin AB'ye üyelik serüveni: Ulusal bütünlük ekseninde bir değerlendirme

Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne üye olup olmayacağı konusunda kesin bir kararın alınması meselesi, hem Avrupa hem de Türkiye'deki siyasi süreçleri zorlamaya başlamıştır. Aslında Ankara Anlaşmasından (1963) beri, “evet Türkiye Avrupa Birliği'ne tam ve eşit üye olarak katılacaktır” söylemi her iki tarafta da birçok çevrede sürdürülmüştür. İşin başından beri, her iki tarafta da çok kere, esas karar alınmadığı halde alınmış gibi davranma oyunu yeğlenmiştir. Türkiye'deki seçilmiş ve seçilmemiş siyasi kadroların ve seçmen kitlelerinin büyük bir kısmı, Türkiye AB'ye gerçekten katılırsa bunun Türkiye'nin siyasi, kültürel, iktisadi kurumsal matrisini nasıl değiştireceğini, hangi değişikliklere razı olmaları gerektiğini düşünmeden, konuşmadan, tartışmadan, “biz Avrupa bütünleşmesine katılmak istiyoruz" şarkısını söylemiştir. Öte yanda bu zor kararı almadan, konuyu erteleyerek ve sanki böyle bir sorun yokmuş gibi davranarak zaman geçirmek Avrupa'nın Türkiye'nin üyeliğine evet ya da hayır diyecek olan siyasi kadrolarının da işine gelmiştir.

AB Türkiye ilişkileri sahasındaki “gün ola harman ola” havasını değiştiren gelişme, Doğu ve Orta Avrupa ve Sovyetler Birliği'ndeki Bolşevik yapınin hızla dağılması oldu. Doğu Almanya adeta göz açıp kapayıncaya kadar Batı Almanya'ya katıldı. Avrupa Birliği'nin lider kadroları, tarihin önlerine